tarafından soruldu
1 Eylül 2016.. Hayatımızın en kara günü. Sabahın 5 inde polisler bastı evimizi.. Tam 4 saat boyunca evde aramadık yer bırakmadılar. Çöp kovasına varana kadar.. Ben polislere engel olmaya çalıştıkça babam 'birak kızım onlarda işlerini yapıyorlar' diyordu..

Sonra babamı alıp götürdüler.. 6 gün boyunca neler yaptılar bilinmez. 6 günün sonunda adliyeye götürüldüğünü duyduk koştuk adliyeye gittik.. Tam 32 tane polis aynı anda gözaltına alınmıştı.. Tam bir ana baba günü.. Bir umut adliyenin etrafında dolaşırken birde baktık ki

3. Katta koridorda hepsi namaza durmuş.. Diğer aileleride çağırdık. Hepimiz adliyenin karşısındaki kaldırımda ellerimizde Kuranlar dua ediyorduk. Onlar da kurbanlık gibi öylece mahkeme salonunun önünde bekliyorlardı.. Koştum marketten karton ve tahta kalemi aldım

Kartona kocaman harflerle 'DİK DURUN ALLAH BİZİMLE' yazdım onlara doğru gösterdim. O ufacık şey bile öyle mutlu ettiki onları.. Elleri ile sürekli dua işareti yapıyorlardı.. Gece 12 ye kadar orda kaldırımda tam 32 kişinin ailesi oturduk onlara baktık onlarda bize..

Ne bir mahkeme oldu ne de başka birşey geceye kadar mahkeme salonunun önünde beklediler.. Sonra babam bı işaret yaptı hepimiz tutuklandık dedi.. Herkes bir anda adliyenin kapısına koştu.. Avukatlar çıktı açıklama yaptılar ve o an işte o an anlatılmaz sadece yaşanır

Etraf mahşer alanına dönmüştü herkes ağlıyordu..Ben de ağlıyordum.. Sonra döndüm anneme baktım.. Yere oturmuş kendinden geçmişti.. O an dedimki sen güçlü olmak zorundasın ailene sahip çıkmak zorundasın.. Ambulansı aradım adliyenin önüne iki üç tane ambulans geldi

Ve daha sonra 5 dk babamlarla görüşmemiz için izin verdiler. İçeriye girdik sarıldık. Hepsinin rengi bembeyazdı ve ağlamamak için kendilerini zor tutuyorlardı. Sadece 5 dk konuştuk sonra polisler bizi çıkarttılar çıkarken babam elime bir kağıt tutuşturdu..

Kağıtta nerey ne kadar borcu olduğu yazıyordu. Evi satın arabayı satın bir süre idare edin yazıyordu.. Yazıdan ellerinin titrediği o kadar belliydiki.. O kağıdı hala annem okumamıştır üzülmesin diye vermemiştim.. Sonra etrafimizi polisler çevirdi..

İki tane büyük otobüs geldi ortamizdan geçip otobüslere bineceklerdi.. Ve çıktılar herkes bağırıyor ağlıyordu.. Ordaki polislere bağırdım bende siz kendinizi polis mi zannediyorsunuz asıl polis bunlardır. Benim babam yillarca dağda teröristlerle savaştı dedikçe

babam kendini zor tutuyordu.. Annem polislerin arasından kolunu uzatıp babamın boynunu tuttu kendine doğru çekti ve sarıldı.. Sonra hepsini bindirdiler.. Babam pencereden bakıyordu. Bağırdım baba güçlüyüz dedim ellerimle. Sakın ağlama dedim. Ve otobüsler gitti arkada ise

Arkada ise bir yığın enkaz kaldi. Epilepsi krizi geçirenler, bayilanlar.. Ve ordaki ambulanslar arkalarına bile bakmadan gittiler.. Ve ben kendime bir söz verdim gün gelecek bu yaşadıklarımızı ve buraya yazmadigim daha nice şeyi bir kitap haline getireceğim..

O gün bugündür babam hala tutuklu.. Bugün 3. yılı doluyor. Hiçbir şeyi aklımda tutamayan ben bugünü en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum. Ve hiçbir zamanda unutmayacağım..

Canım babam sen benim kahramanımsın. Hiçbir zaman senden şüphe etmedim.. Çünkü sen doğru yoldasın.. Her zaman arkandayım ve her zaman senin kızın olacağım.. Ve bize bunları çektiren asıl vatan hainleri.. Bizi bitiremediniz biz daha güçlenerek geliyoruz..

Cevabınız

Gizlilik: E-posta adresiniz yalnızca bu bildirimlerin gönderilmesi için kullanılacak.
...