Kilo veremiyorum

Hormonal bir durumum var bu yüzden kilo veremiyorum. Benimle aynı rahatsızlığa sahip olanların %80’i obezite hastası. Çok şükür şu an biraz fazlam var, şişman kategorisinde bile değilim ama bir dönem çok kilo aldığım oldu.

O dönemki fotoğraflarıma bakınca kendimi tanıyamıyorum. Kilo verememenin ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. “Bu bedenle daha fazla yaşamak istemiyorum zaten” deyip hayatımı tehlikeye atarak saçma sapan zayıflama haplarına sardığım da oldu Bünyeyi siken şok diyetler de yaptım.

Herbalife gibi sıvılarla beslendiğim de oldu günlerce. Şu an çok üzülüyorum bunlara. İnsana “ölürsem öleyim bu bedende yaşamaktansa” dedirtecek motivasyonu düşünsenize.Bedenin yani bu, nereye gidersen git yanında götürüyorsun ve ondan bu denli nefret etmek kadar ağır ne olabilir?

Bir şey giyiyorsun kendine yakıştıramıyorsun. Sosyalleştiğin her an aşırı tedirginsin. Etrafındaki herkes akıl hocası, sürekli akıl veriyor “bi 10 kilo versen çok güzel kızsın ehe ehe” Sanki benim hiç aklıma gelmemişti. Yeri geliyor 3 yıllık sevgilin

“seninle tanıştığımda bu kiloda olsaydın sevgili olmazdık” diyor. Darbe üstüne darbe. Üzülüyorsun, üzüldükçe kendini yemeğe veriyorsun, yemek yedikçe kilo alıyorsun, çirkin hissettiğin için evden çıkmak istemiyorsun, evden çıkmadıkça hareketsiz kalıyorsun, yemek yiyorsun

kiloların sürekli katlanıyor ve kısır döngü. Yani şimdi düşünüyorum neden bu kadar üzülmüşüm, kim için? diye. Güzel bi kadınım, kendimi beğeniyorum. Görünüşüm bir yana, kendimdeki ışığın farkındayım. Dünya çirkini dahi olsam parıldayacağımın farkındayım.

Sosyal çevremde seviliyorum vs. Bunların farkındalığına bu kadar geç varmak çok üzüyor. Kendimi çok yıprattığım dönemleri düşünüp kahroluyorum. Kırk yılda bir kendimi iyi hissedip dışarı çıktığım bir gün

“Dekolte giyiyorsun çünkü kendini hiç beğenmiyorsun, kendini bu şekilde pazarlıyorsun” deyip hevesimi kursağımda bırakan sevgilime bunu söyletecek tavizi verdiğim için kahroluyorum. Neyse ben bu psikolojiden de, o dönemki sevgilimden de, aşırı kilolarımdan da kurtuldum.

bunları bu kadar rahat yazamazdım, biliyorum. Ama hala bununla boğuşuyor da olabilirdim. İnsanlara çok kolay geliyor “yeme, ağzını tut, götünü erit” demek. Dalga geçmek. Binde bir şişman ve kendini seven birini görünce de ellerinden geleni yapıyorlar özgüvenlerini kırmak için.

Bu insanların toplumdaki görünürlüklerini arttıracak şeyleri; beden olumlama hareketini, reklam panosundaki şişman modeli vs görünce hemen orda bitip “özendirmeyin obezite bir hastalıktır” diye ahkam kesmeyi. Herkes bütün gün yatıp tonlarca yemek yediği için kilo almıyor.

Herkesin sizin kadar iyi hayatı olmayabilir. Herkes sağlıklı olmayabilir. Herkesin metabolizması sizin kadar iyi olmayabilir. İnsanlarda yeme bozukluğu olabilir. İnsanlar şişman olabilir. İnsanlar obez olabilir. Onları toplumdan soyutlamak, utandırmak hiçbirinizin haddi değil.

Ve emin olun siz söylemeseniz de kilo vermek bu insanların aklına gelmiştir. Vereceğiniz akla muhtemelen ihtiyaçları yoktur. Sigara içen insanları “kanser olursun” alkol içen insanları “karaciğerin yağlanır” diye darlamadığınız gibi, şişmanları da sağlık konusunda darlamayın.

Herkesin canı biricik herkes elbette kendi sağlığını düşünüyor. Bu yazıyı biraz rahatlamak biraz da empati fukaralarında belki yeni bir pencere açabilirim diye yazdım. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Güncelleme: 25 Kasım 2019 — 23:44
avatar
  Abone ol  
Bildir